web analytics
Geldzorgen en toch een volwaardig afscheid

Geldzorgen en toch een volwaardig afscheid

Een volwaardig afscheid ondanks grote geldzorgen…

Niet iedereen heeft familie om zich heen.

Niet iedereen heeft familie die te hulp kan schieten als de financiële nood hoog is.

Niet iedereen wil moeite doen om een afscheid te organiseren welke met veel hobbels en regelwerk gepaard gaat, omdat er grote financiële problemen zijn. Maar uitvaartzorg BijZonder WEL! Wij gaan echt tot het “gaatje” om voor iedereen, rijk of arm, een persoonlijk en volwaardig afscheid te regelen.

In deze blog deel ik mijn ervaring van een overledene die samen met haar familie in de schuldsanering zat en waarvoor wij als uitvaartzorg BijZonder ons uiterste best hebben gedaan om er een mooi en waardig afscheid van te maken.

Als er geen financiële ruimte is om een uitvaart te betalen en ook geen- of beperkte verzekering is en de nabestaanden zijn ook niet in staat om de uitvaart te betalen, dan zal de gemeente de uitvaart betalen. De gemeente bepaalt dan ook hoe de uitvaart verloopt: sober, met of zonder familie, wel of geen bloemen enzovoort.

De gevolgen van schulden zijn ingrijpend. Mensen leven constant in stress en zitten vaak niet lekker in hun vel. Sociaal isolement, depressie, ziekteverzuim: het speelt zich af achter vele voordeuren. Wanneer je daarnaast ook nog te maken krijgt met een overlijden binnen de familie, dan is dat ten eerste vooral een verdrietige situatie. Daarnaast rijst er direct de vraag op: hoe gaan we de uitvaart betalen? En hoe komt die uitvaart er dan uit te zien?

Toen ik de opdracht kreeg om de uitvaart te mogen organiseren voor deze familie, wist ik meteen dat ik graag mijn tanden hier in wilde zetten. Ik wilde graag meedenken met deze familie, omdat ik ieder mens een respectvolle en betaalbare uitvaart gun.

In zo’n geval krijg je te maken de bewindvoerder van de familie die de financiële afhandelingen doet en polissen onder haar beheer heeft. Vervolgens kreeg ik via haar een ingangetje bij de verzekeraar en heb meer geld er uit weten te slepen dan de polis aangaf.

Dat alle kleinkinderen aanwezig konden zijn tijdens de uitvaart van hun oma was natuurlijk belangrijk. Dus kreeg ik het voor elkaar om een grotere ruimte in het uitvaartcentrum te regelen tegen de prijs van de kleinste ruimte. Door even goed na te denken kon ik de familie een aangepaste prijs voor de kist bieden. Er zat namelijk een piepkleine beschadiging op de betreffende kist die je niet zag. Ik heb geregeld dat er een aangepaste prijs voor de laatste verzorging werd aangeboden. Een bloemstuk voor een uitvaart is normaal gesproken best prijzig. In dit geval verzorgde ik een bloemstuk mét lint, geleverd één dag voor de uitvaart, met daarin bloemen die niet meer een volle week zouden kunnen staan. Wees creatief!
Oh ja…. en heel stiekem heb ik niet al mijn uren doorberekend.

Ik ben mijn leveranciers dankbaar, omdat zij hun diensten en producten tegen een lagere prijs aan hebben geboden.

Tenslotte: het allermooiste van deze uitvaart vind ik dat er bij één van de kleinkinderen van de overleden oma een trauma is weggenomen. Bij de gemeentelijke uitvaart van opa 3 jaar geleden heeft hij niet echt afscheid kunnen nemen en daar heeft deze jongen echt last van gehad. Blijkbaar is dat zo traumatisch geweest dat hij in paniek raakte bij het zien van zijn overleden oma. Door deze kleinzoon intensief (ook na de uitvaart) te begeleiden, bij de hand te nemen en in alle rust dingen uit te leggen, heeft hij nu intens afscheid kunnen nemen van zijn oma . Ook het verlies van opa 3 jaar geleden heeft een plekje gekregen.
Daarom doe ik mij werk zo graag voor uitvaartzorg BijZonder. Dit soort situaties geeft mij een echt YES-gevoel!

schulden schuldsanering uitvaart uitvaartzorg BijZonder Rolde Tynaarlo Aa en Hunze geld

Als men over lijken gaat. Een kijkje in de wereld die uitvaartzorg heet…

uitvaartzorg BijZonder
wij zijn anders en dichterbij dan u denkt

 

Een kijkje in de wereld die uitvaartzorg heet…

Hoeveel meldingen heb jij dit jaar al gehad? Hoeveel uitvaarten heb jij het vorig boekjaar gehad?
Je zou denken dat het in de wereld van verlies, rouw en afscheid over gevoel en emotie gaat. Maar niets is minder waar, in werkelijkheid werk ik in een branche die gaat over geld en ego. Over kisten schuiven, omzet draaien en provisie scoren. Succes wordt bepaald door kwantiteit. In de ogen van mijn collega’s bepaalt het aantal uitvaarten dat ik begeleid mijn plaats op de ranglijst van hoe succesvol ik ben. Tenminste hun ranglijst, in hun wereld en dat is niet de mijne.

De uitvaartbegeleiding is hot, vooral als het een tweede of derde loopbaan op middelbare leeftijd betreft en wordt veelal als opleiding door het UWV aangeboden. De uitvaartbranche bestaat aan de ene kant uit de grote maatschappijen / verzekeraars en anderzijds de kleine bedrijven en zelfstandigen. Onderling zijn de verhoudingen niet echt hartelijk, ook niet tussen de kleintjes onderling. Men is als de dood voor concurrentie en bang dat je hun lijken pikt. Ik moet zeggen, deze laatste regel bevat wel 2 echt passende spreekwoorden. Maar plat gezegd, er is broodnijd. Niet omdat de marktomvang afneemt, maar er is juist een grote toestroom van nieuwe dienstverleners is. Opmerkelijk is wel dat de uitvaartbranche in korte tijd van een mannenberoep naar een vrouwenberoep is overgegaan.

Verder veranderd er veel in de uitvaartcultuur. Van “zo heurt het”, naar “alles kan en mag”. Er zijn dus nogal wat veranderingen in de uitvaartbranche. Persoonlijk zeg ik, daar ben ik heel blij mee. Laat de vernieuwing maar komen en de ondernemingen die over hun houdbaarheidsdatum heen zijn vallen vanzelf af. Daar winnen de nabestaanden alleen maar bij. Maar er ontstaat daardoor wel competitie. Slimme marketeers en ondernemers bedenken nieuwe onderscheidende concepten en iedereen dringt om media aandacht. Ik doe daar ook aan mee. Niet voor niets staat deze blog op de sociale media. Maar dat neemt niet weg dat er rouwauto’s zijn met luipaardprint, Drive-through rouwbezoeken, uitvaarders die zich funeral planners noemen, BN’ers die televisiecommercials vol kletsen en schieten apps die het leven voor of na de dood gemakkelijker maken als paddenstoelen uit de grond. Verzin iets, of het is al bedacht en iemand heeft er al een lokaal krantje mee gehaald.

Nieuwkomers worden met argwaan bekeken en weggehoond. Laat ze geen stage lopen, dan krijgen ze geen werkervaring en komen ze ook niet aan het werk. Daarnaast komt keer op keer de discussie terug, moet uitvaartbegeleiding een beschermd worden. Ik vind van wel, dat maakt dat mensen verplicht zijn om een opleiding te volgen en daardoor theoretische kennis hebben van wet- en regelgeving. Maar dat weegt in mijn beleving niet op tegen de aandacht, empathie en begrip. Dit zijn zaken waar het om zou moeten gaan.
Tijden van wisselende marktwerking, turbulentie en een overkill aan ondernemers wakkeren naast de creativiteit ook onzekerheid aan. Want wat als alles voortdurend veranderd, wat is dan je werkelijke toegevoegde waarde, wat is dan je bestaansrecht. Onrust en onzekerheid halen helaas niet het beste bij iedereen naar boven, dat merk ik ook in de uitvaartwereld. Jammer genoeg worden er (gelukkig is het mij nog niet overkomen) dikwijls akelige verhalen verspreid om de positie van de concurrent te verzwakken. Het is pure laster.

En jawel keer op keer komt dezelfde discussie terug: moet uitvaartbegeleiding een beschermd beroep worden? Alles draait om aandacht. Hoe graag ik ook in gesprek ben over de ontwikkeling van het vak, bij deze discussie, zodra die verder gaat dan de theoretische kennis die men opdoet, dan haak ik af. Allereerst omdat de diehards voorstanders de gevestigde slagers zijn die voorstellen om hun eigen vlees te gaan keuren, om daarmee vooral hun eigen business te beschermen. Maar vooral haak ik inhoudelijk af omdat de denkrichting haaks staat op mijn opvatting over toegevoegde waarde in dit vak. En dat is aandacht, empathie, inleving en handelen uit emotie van de nabestaanden en niet uit emotie van de portemonnee.
Eén van de voorgestelde maatregelen is namelijk dat een uitvaartbegeleider dan een verplicht minimum aantal uitvaarten zou moeten begeleiden, best een fors minimum. Alsof het gaat om vlieguren van een piloot, of operaties van een hersenchirurg. Kijk dan snap ik dit. Maar laten we eerlijk zijn: bij uitvaartbegeleiding staat er geen leven meer op het spel. Bovendien werkt hogere werkdruk standaardisering in de hand en worden al snel werksjablonen van de plank getrokken en de copy past uitvaarten worden 13 in een dozijn. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?

Als ik zelf in de vervelende situatie zou zitten dat ik voorgoed van een dierbare afscheid moet nemen, nou dan wist ik het wel… Ik wenste mijzelf een uitvaartbegeleider toe met rust in zijn/haar werk, met grote betrokkenheid en dienstbaarheid om er iets prachtigs van te maken. Iemand met aandacht en iemand die iets van mens tot mens wil betekenen. Het zal mij op dat moment een worst zijn of diegene een minimum aantal uitvaarten draait om een “gekocht” keurmerk in het leven te houden. Sterker nog, ik zou kiezen voor een uitvaarder met tijd. Een uitvaarder die dus tijd heeft voor mens zijn en bij drukte een gelijkgestemde collega durft te vragen om een uitvaart over te nemen zodra de kwaliteit door werkdruk in gevaar komt.
De maatstaf in de uitvaartbranche van kwantiteit maakt meteen duidelijk wat er mis is. Er is te veel lege commercie. Kwantiteit is voor niemand van belang, behalve voor ondernemers die hun bestaan en ego ontlenen aan veel business. In plaats daarvan zijn er gelukkig ook initiatieven die wel over kwaliteit gaan, en mens zijn in dit beroep: intervisiegroepen, samenwerkingsverbanden tussen gelijkgestemden, opleidingen die opfriscursussen bieden en verdiepingslezingen. De weg naar betere uitvaartbegeleiding is een weg van verbinding, openheid, aandacht. Van samen in plaats van tegen. Van mens tot mens. Ik weet in ieder geval welk profiel uitvaartbegeleider ik zelf zou bellen, als het zover is.

 

Deze blog is n.a.v. een schrijven van Susanne Duijvestein

Uitvaartzorg BijZonder
omdat het ook anders kan

Een uitvaart en Corona, hoe gaan wij daar mee om?

Een uitvaart en Corona, hoe gaan wij daar mee om?

Het is een spannende tijd, de Corona grijpt om zich heen, waar zal het eindigen? Tot nu toe mogen er nog 100 personen, inclusief de familie, aanwezig zijn bij een uitvaart. Gaan wij België achterna en worden straks maximaal 30 bezoekers bij een uitvaart toegestaan? Of gaat wellicht na het sluiten van de scholen, kinderdagverblijven en de Horeca, net als Italië, Nederland helemaal op slot?
In deze spannende tijd moeten er drastische maatregelen genomen worden om Covid-19, ook wel Corona genoemd, onder controle te krijgen. Daarnaast moeten wij allemaal onze verantwoordelijkheid nemen, maar ook ons zelf en onze omgeving goed in de gaten houden?

Ook tijdens deze onzekere tijden zullen er mensen overlijden en ieder overlijden brengt een afscheid met zich mee. Dat moet vooral zo blijven. Immers een goed afscheid is de beste start van het rouwproces.
Maar Nederland heeft te maken met Corona en de regelgeving daaromtrent die per dag en soms per uur aangepast wordt en/of andere inzichten kent. Wij zullen hier continu op monitoren en daar waar nodig onze werkwijze op aanpassen.

Wij zullen met uiterste precisie en zorgvuldigheid, zoals u van ons gewend bent, samen met u de uitvaart van uw geliefde vorm geven. Voor de verzorging van de overledene, mits deze niet aan Corona overleden is, zal niets veranderen. Daarentegen zullen wij bij het eerste contact vragen of wij u een hand mogen geven. Voordat wij bij u binnenkomen zullen wij onze handen desinfecteren en als wij vertrekken doen wij dit weer. Zodra wij enkele ziekteverschijnselen zullen hebben, lees verkoudheid of erger, zal een collega de dienstverlening overnemen. Wij doen er alles aan om u te geruststellen en eventuele verspreiding van o.a. Corona te voorkomen.
Bij een overlijden door Corona zullen wij iets meer aan beschermende maatregelen nemen. Zo zullen wij bijvoorbeeld schorten met lange mouwen dragen, maar zullen er niet uit zien als marsmannetjes. U kunt helaas niet helpen bij het verzorgen van de overledene.

Met betrekking tot de uitvaart is er in de afgelopen dagen wel het één en ander veranderd. Wij kunnen in de basis nog steeds samen met u de uitvaart samenstellen zoals u hem wenst, al vraagt het wel om enige creativiteit. Gelukkig staan wij bekend om onze creativiteit en kunnen wij daardoor de begrafenissen en crematies, samen met u, het persoonlijke tintje geven die het nodig heeft. Maar helaas kunnen wij niet alles meer. Wij mogen ook niet meer dan 100 personen in één ruimte hebben en kunnen dit dus ook niet realiseren. Wat de sluiting van de Horeca voor consequenties heeft voor de eventuele nazit, dat laat zich nog raden… Daarentegen is er zeker nog wel veel mogelijk en uiteraard bespreken wij deze mogelijkheden met u.

Dan tot slot, wij hebben dagelijks contact / delen dagelijks informatie met diverse uitvaartcentra en volgen de richtlijnen van het RIVM. (https://www.rivm.nl/coronavirus/covid-19/informatie-voor-professionals/postmortale_zorgverlening ) Ook is er intensief contact met de overkoepelende organisaties in de uitvaartbranche. In onze samenwerking met Uitvaartzorg Westerkwartier en Uitvaartzorg Haren is er dagelijks contact met de uitvaartbegeleiding en het verzorgingsteam. Wij sparren dan met elkaar hoe wij u het beste binnen de huidige en nieuwe richtlijnen kunnen ondersteunen. Door deze samenwerking kunnen wij optimale dienstverlening blijven garanderen voor nu en voor in de toekomst.
Om verdere risico’s te vermijden is ons inloopspreekuur komen te vervallen. Voor informatieve gesprekken werken wij alleen nog op afspraak. Wij hopen zo op voorhand een inschatting te kunnen maken van eventuele risico’s. Een afspraak kan en mag ook bij u thuis plaats vinden, is gratis en geheel vrijblijvend.

Mocht u nog vragen hebben over onze dienstverlening, al dan niet in combinatie met Corona, neem dan gerust contact met ons op.
Dit kan via info@uitvaartzorg-bijzonder.nl of door te bellen met 0592 – 85 34 35 of 050 -211 0 381. Er is ook een invulformulier op onze website.

Vingerafdrukken

Vingerafdrukken

Uitvaartzorg BijZonder
wij zijn anders en dichterbij dan u denkt

Vingerafdrukken

Als uitvaartverzorger kom je op de meest kwetsbare momenten bij een familie. Er is iemand overleden en iedereen is in diepe rouw. Op dat moment sta je als uitvaarder, als je bij de nabestaanden bent, dan sta je op scherp. Alle antennes, voelsprieten en zintuigen doen hun opperste best om signalen op te pakken zodat je daar op kunt sturen en adviseren, alles in goede banen kunt leiden, dat je de familie optimaal bij kunt staan in deze hele moeilijke periode. Dat je kunt komen tot een hele mooie persoonlijke uitvaart.
Het komt ook voor dat je al eens eerder bij een familie bent geweest voor een voorgesprek, of dat je al eerder een uitvaart voor ze hebt mogen verzorgen. En dan ken je de familie (al een beetje).

Maar op een gegeven moment komen daar de geijkte vragen. Zo zijn daar bijvoorbeeld; welke kist/plank moet er komen, willen jullie een kaart, een advertentie, opbaren thuis of in een rouwkamer, koeling / BioSac / Thanatopraxi, uitvaartfotograaf / videograaf en natuurlijk de vraag begraven of cremeren? Maar de vraag die ik ook altijd stel is de vraag, willen jullie ook vingerafdrukken van de overledene. Soms zeggen de nabestaanden ja, soms nee en soms wordt er gevraagd wat zij er mee kunnen en maken dan pas een beslissing.
Wat kun je nu zoal met een goede vingerafdruk. Je zou het kunnen gebruiken op bijvoorbeeld de kaft van een fotoalbum of een levensboek, laten verwerken in een (as)sieraad, een schilderij van laten maken, laten graveren op een urn, of zelfs er behang van laten maken. Maar weet je wat er ook mee kunt doen? Helemaal niets, je kunt het ook gewoon bewaren voor het geval dat je er later wel iets mee wil doen.

Waarom zeg ik dit? Dat is natuurlijk niet zonder reden. Zo was ik een paar week geleden, tijdens een voorgesprek bij een familie en ik stelde de vraag of er na het overlijden ook vingerafdrukken genomen moesten worden? De keuze voor dat moment was dat dit niet nodig was, maar als het zover was, dan moest ik de vraag maar opnieuw stellen zodat de kinderen een definitieve keuze konden maken.
Helaas was ik nog geen week later alweer bij de familie, mevrouw was overleden… Zoals afgesproken stelde ik de vraag opnieuw aan mijnheer en de kinderen. Ook nu werd er gekozen om geen vingerafdrukken af te nemen. En dat is natuurlijk goed.
Na de crematie kiest één van de kinderen voor een as-sieraad en komt tot de conclusie dat een ring met daarin een vingerafdruk verwerkt wel heel mooi zou zijn. Maar helaas, daar was geen vingerafdruk, tenminste niet van haar moeder. Nu is daar zeker een mooie ring gemaakt en is er gekozen voor de vingerafdruk van dochter zelf. Een mooie oplossing, maar toch…
Afgelopen vrijdag spraak ik haar weer en zij gaf aan dat ik toch meer had mogen aandringen op het maken van vingerafdrukken. Ik snap haar reactie maar heb aangeven dit niet te doen. Immers er was al twee keer gevraagd en er waren geen signalen om te adviseren het wel te doen. Je wilt als uitvaarder ook niet opdringerig zijn en iedere keuze die een nabestaande maakt respecteren.
Maar u als lezer, mocht u ooit gevraagd worden om een vingerafdruk van uw dierbare te laten afnemen, weet dan u hoeft er helemaal niets mee. Maar stel je voor dat je ooit, later….

Hartelijke groet namens uw BijZonder contact,
Peter Hendriks

vingerafdruk Royolz askamer hartje goud zilver
Met toestemming geplaatst
vingerafdruk schilderij bijzonder eigenlijns

Onderstaand bericht is een reactie op deze blog…

Spijt

Na het overlijden van mijn moeder hebben we alles goed geregeld. Mijn ouders hadden veel al van tevoren besproken en vast gelegd.

Peter van Uitvaartzorg BijZonder heeft ons geholpen en begeleid.

Toen mam was overleden en hij bij ons was in het ziekenhuis vroeg hij of we ook een vingerafdruk van mam wilden. We waren allemaal stellig, dat hoefde niet. Ik was ook vol overtuiging.

Nu, nu het te laat is, heb ik spijt. Mijn ouders wisten al jaren dat ik na hun overlijden as van hun samen in een ring wou hebben. Daar heb ik hun toestemming voor gevraagd. Hoe die ring eruit zou komen te zien wist ik niet. De ring is gemaakt (door Royolz) met een vingerafdruk van mij. Erg mooi en waardevol. Je ziet hem op de foto.

Nu bood mijn vader aan om ook passende oorbellen erbij te laten maken. En toen ik met Hilde sprak van Rondom de Dood over het ontwerp kwam het onderwerp vingerafdruk weer naar boven. Hoe mooi zou het zijn geweest als ik elke oorbel een eigen vingerafdruk kon laten hebben met de bijbehorende as.. We gingen brainstormen. Mijn vaders vingerafdruk en die van mijn zoon?? Mijn vaders vingerafdruk en die van mij? Beide voelde niet goed. Als ik de vingerafdruk van mijn vader zou gebruiken voelde het alsof mijn moeder er niet bij hoorde. Ik had immers haar vingerafdruk niet. De vingerafdruk van mijn zoon of mijzelf zou nooit de vingerafdruk van mijn moeder kunnen vervangen. Want zo voelde dat voor mij.

Ik merkte aan mezelf dat ik spijt had van de keuze in het ziekenhuis. Te kort door de bocht gevlogen. Met Peter gesproken waarom hij niet had aangedrongen. Hij vertelde netjes dat het niet aan hem was. Hij heeft het benoemd en wil geen druk uitoefenen. En dat moet natuurlijk ook niet. Maar wat had ik het fijn gevonden als hij toch nog weer benoemd had dat we de vingerafdruk kunnen nemen, er niets mee hoeven te doen,  maar als je van gedachten veranderd je het toch hebt…

Ik weet dat het niet eerlijk is om te zeggen en te vragen, hij heeft het goed gedaan. De vraag is natuurlijk of ik daar toen ook voor open zou hebben gestaan..

Maar mijn wijze les wil ik graag delen, zodat andere mensen mogelijk deze “fout” niet maken.

Ik zou zeggen neem een vingerafdruk, het kan later van onschatbare waarde zijn. Verdriet, gemis is een raar iets. Het doet je ineens naar dingen verlangen waar je eerder niet bij hebt stil gestaan. Dat ik geen vingerafdruk heb van mijn moeder heb ik geaccepteerd, het is nou eenmaal zo en het kan niet meer anders. Maar al zou ik één persoon kunnen helpen dit te voorkomen is mijn doel behaald.

Mijn advies is neem een vingerafdruk. Je hoeft er niets mee te doen, maar mocht je het ineens toch willen, dan heb je het..

Met vriendelijke groet,
Elvira

Stop met gespeelde empathie

wij zijn uitvaartzorg BijZonder…
omdat het ook anders kan

Stop met gespeelde empathie

Herken je dat? Eerlijk gezegd hoop ik van niet… want dan heb je nog geen overlijden van dichtbij meegemaakt of je hebt een fijne uitvaart(bege)leider gehad.
Maar even terug naar de vraag, herken je dat, dat er zo’n man/vrouw bij je staat, stijf in het pak en een knikje geeft als ze zeggen gecondoleerd, wij weten wat u doormaakt. Het mee willen leven, het mee willen voelen in jullie verdriet om maar te laten blijken dat hij/zij jullie begrijpt…

Wat vroeger vanzelfsprekend was is dat nu niet meer zo vanzelfsprekend

De buren (naobers) speelden tot in de 20e eeuw een vooraanstaande rol bij de voorbereiding en uitvoering van een begrafenis. Naast familie en buren trof men in het sterfhuis zowat het hele dorp aan, familieleden tot in de verst denkbare graad en een groot aantal bekenden en minder bekenden uit de hele provincie. Afhankelijk van het dorp of de streek varieerde het aantal naobers tussen de drie en de negen aan weerszijden van het sterfhuis. Er was onderscheid tussen de naoste of noodnaobers en de andere buren. Van een van de twee naaste buren werd verwacht dat hij de leiding van de begrafenis zou nemen.
Afleggen: Buren zorgden ook voor het afleggen van de dode. Vooraf dronken ze een borrel. Het doodgoed, dat opgevouwen en met een zwart lint omwikkeld in het kabinet lag, werd te voorschijn gehaald. Het werd ook het henneklied genoemd, afkomstig van hunne of hinna, wat gestorvene, dode of geest betekent.
Huusholdplaanken: De dorpstimmerman kreeg opdracht om van de in het sterfhuis op de hilde aanwezige huusholdplaanken een doodkist of doodvat te maken. Het doodgoed en de huusholdplaanken vormden het eerste onderdeel van het huisraad van ieder jonggehuwd stel.
Uitvaart: Vooraf aan de begrafenis was de spiegel ‘verhangen’ (bedekt met een witte doek). De stoel van de overledene werd omver gegooid. Het stro uit de beddestee, waarin de dode was gestorven of had geslapen werd, op enkele handen vol na, weggenomen. De waskom werd stuk gegooid, de klok stil gezet (de overledene wist immers van geen tijd meer) en de blinden werden gesloten. Voordat de kist werd dicht gespijkerd (in latere tijden dicht geschroefd) nam ieder voorgoed afscheid door de dode een hand te geven. Bij het uitdragen van de kist door acht mannelijke buren werd er op gelet dat de overledene met zijn voeten vooruit het huis uitging. Over een speciale weg, de reeweg of dodenweg, ging men naar het kerkhof. Als de stoet vertrok, kregen de paarden een paar handen brandend stro voor de voeten gegooid. Dit stro was het laatste waarop de overledene had gerust. Als de stoet op een bepaald punt was, meestal in het zicht van de kerk, werden de klokken geluid. Na aankomst werd in enkele plaatsen driemaal rond de begraafplaats gelopen: in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Na het sluiten van het graf sprak de predikant zijn lijkrede uit. (bron het geheugen van Drenthe) Zoals je kunt lezen kende iedereen de overledene goed en de getoonde empathie met bijbehorende dienstverlening/naoberhulp was oprecht.
Wat ook duidelijk naar voren komt is dat als men gaat trouwen, op zichzelf gaat wonen, alles voor de uitvaart geregeld is. Daar kan men tegenwoordig nog wat van leren. Heb jij bijvoorbeeld al je zaken geregeld en jouw wensen kenbaar gemaakt? Kijk gerust eens op https://uitvaartzorg-bijzonder.nl/wensboekje/

Welvaart en professionalisering van de uitvaart

Door de opkomst van de welvaart en de intrede van de tweeverdieners werden steeds meer (delen) van de uitvaart uitbesteed en het uitvaartondernemerschap was, naast de begrafenisvereniging, in opkomst. Opleidingsinstituten werden opgericht en wat wij in het verleden via naoberschap deden wordt ons nu aangeleerd. Overigens is dit een goede zaak hoor. Er komt tegenwoordig wel iets meer kijken bij een goede uitvaart die volgens de huidige wet- en regelgeving moet worden georganiseerd.
Maar professionalisering van de uitvaart heeft er ook toe geleid dat de zorg voor de doden, voor uitvaartverzekeringsbedrijven, uitvaartondernemers, leveranciers van kisten, grafstenen en urnen de uitvaart een ware economische sector is geworden. Een sector waarbij veelal gestuurd wordt op de emotie van de naasten voor economisch gewin. Een winstopslag van 300% op een uitvaartkist is (helaas) echt niet BijZonder. En dan kom je op het punt dat 300% winst op een uitvaartkist van 200 euro (verkoop is dan 600) minder winstgevend is dan 300% winst op een kist van 300 euro. Immers de verkoop is dan al 900 euro. Er wordt hier niet gehandeld uit emotie van de nabestaanden maar uit de emotie van de eigen portemonnee.

Een nabestaande is niet handelingsonbekwaam

De nabestaanden moeten wellicht geholpen worden bij/in hun rol als nabestaande. Zij zijn wel in verdriet maar dat maakt ze niet handelingsonbekwaam. Door gespeelde empathie laat de uitvaartleider de naasten te veel op zich leunen en belemmerd de nabestaanden in waar het om gaat.
Laat het los, wees eerlijk, open en oprecht. Maak geen misbruik van de situatie, durf in uitersten te denken en komt tot de “mooiste” uitvaartweek die de nabestaanden zich maar kunnen wensen. Immers een goede uitvaart is de beste start in het gehele rouwproces. En over het rouwproces, daarover later meer…

 

Hartelijke groet,

Peter Hendriks

 

Contact met uitvaartzorg BijZonder, klik dan door naar onze contactpagina https://uitvaartzorg-bijzonder.nl/contact-met-uitvaart-zorg-bijzonder-te-rolde-en-tynaarlo/